Random header image... Refresh for more!

vreemdeling

ik loop terug vanuit de sportschool en voel me een vreemdeling. in de avond, als al het werk gedaan, al mijn streven voorbij is blijft er niets over dan mijn trieste, verloren gemoed; niets dan de verlaten jonge man onderweg naar zijn bed.

de doeken van newman hebben geen referentieel object meer. in zekere zin heeft elke betekenis ze daarmee verlaten: het zijn ‘pictures of nothing’. en juist omdat ze refereren naar niets zijn ze op een heel bijzondere manier present, zoals ook het niets van de dood altijd present is. niet als referent, maar als een horizon die referentie mogelijk maakt. waarom wijst dit doek mij mijn plaats? omdat het mij bepaalt bij waar ik ben – hier, in dit vibrerende veld van kleur en lijn.

ik ken geen schuld of twijfel meer over deze triestheid: ik weet dat het een integraal onderdeel is van wie ik ben, van hoe ik in het leven sta. ik kijk met de jaren met meer mildheid naar mijzelf: het kind dat in mij verdween is voorgoed verloren, geen liefde zal het tevoorschijn beminnen. mijn beschadigd hart is wat rest. en dit hart mag zich twijfelend en aarzelend een thuis zoeken.