Random header image... Refresh for more!

vagevuur en loutering

de weg de louteringsberg op kenmerkt zich door verlangen. maar het is een verlangen dat Dante op het spoor moet komen: zijn angst om zonder Vergilius te verdwalen moet gerust worden gesteld. »en toen de voeten niet die haast meer toonden, die de eedle zwier ontneemt aan iedere handeling, hernam mijn geest, eerst roerloos en gebonden, zijn vrije loop als smachtend van verlangen, en ‘k zond mijn blikken langs de berg naar boven die ‘t hoogst van allen uit de golven steigert.« (Purgatorio, Canto III, 10-15)

“Een dwaas is hij die hoopt , dat onze rede
doorlopen zou de nooit te meten banen
van een Zelfstandigheid in drie Personen.
O mens, wees met het quia dan tevreden,
want als uw geest zich alles had veroverd,
waartoe had dan Maria nog te baren?”
Purgatorio, Canto III, 34-39

“Waarom komt uw gemoed toch in beroering,”
vroeg mij de meester, “dat ge uw gang vermindert?
Wat deert het u, dat zij daarginds wat fluisteren?
Treed in mijn spoor en laat de schimmen praten.
Sta vast zoals een toren staat, wiens spitse
niet beeft en trilt bij storm en onweersvlagen.
Steeds verder dwaalt de mens van zijn bedoeling,
als maar gedachten kiemen uit gedachten,
zodat ze elkanders kracht en vuur verstikken.”
Purgatorio, Canto V, 10-18

de toegang tot het vageuur is alleen te verkrijgen door drie drempels te nemen, nl. die van het gewetensonderzoek (wit marmer), het berouw (purper steen) en de vergeving (rood porfier). als hij knielt en aan de engel vraagt om de poort te ontsluiten, geeft de wachter hem mee: “zorg, dat in ‘t vagevuur uw wonden helen.” (Canto IX, 114). ik heb het altijd gezien als de plek waar de mens door foltering gestraft werd voor zijn zonden, maar hier symboliseert het de plek waar de mens wordt genezen van zijn pijn.