Random header image... Refresh for more!

moeder

uit de oude doos

sinds de terugkeer van de ski-vakantie voelt het alsof ik als persoon in de verdrukking zit. het vertrek van mijn moeder naar amerika om daar een jaar te fietsen, de aanhoudende roep van j. om haar oma en het non-stop zingen van ‘jezus is de goede herder’, de druk op mijn werk en de steeds maar uitdijende onzekerheid in mijzelf over of ik mijn werk wel goed do – het drukt mij teneer.

ik lijd nog altijd aan de relatie met mijn moeder, en misschien nog wel het meest aan het feit dat ik maar niet kan ophouden er aan te lijden. de zeurende pijn, het verdriet en de woede kan alleen maar verstommen en verstillen, ik kan het slechts verdoven. en bij elke nieuwe prikkeling komt de volle pijn weer terug. deze wond, ik kan er enkel ongeloofwaardig naar staren. want dat zij mij nog altijd zoveel pijn doet, dat ik tot in de kern van mijn wezen wordt gekwetst door de klank van haar stem, de aanraking van haar huid, de geur van haar haar – dit is de waarheid waar ik liever niet aan wil.

c. zei laatst: “zij is het belangrijkste persoon in je leven.” ik wil daar niet aan. ik wil haar die eer niet geven – maar vrees dat ik dat toch zal moeten.