Random header image... Refresh for more!

implosie

vorige week tijdens het leadership development programma zei een chinese collega: ‘wat lijkt het me moeilijk om zo’n fluïde identiteit te hebben.’ en het is waar. daar waar hij zich niet uiteen hoeft te zetten met filosofen als cioran, nietzsche en oudemans, daar ben ik daar niet vrij in. ik kan niet anders.

wat doe ik dan eigenlijk, als ik mij met een cioran uiteenzet? niets anders dan zijn woorden in mij laten resoneren en voelen of zij in mij weerklank vinden – of ze mij op het spoor zetten van iets wat voorheen in mij verborgen lag.

»the problem with killing yourself is that you always do it too late.« het volle gewicht van deze uitspraak op me in laten werken betekent, uiteindelijk, de implosie van mijn identiteit. want dit is ook de verdeelde mens: leven in de wetenschap dat de enige manier om het leven betekenis te geven is om het te beëindigen – en door dat niet te doen gedoemd te zijn tot een zinloze betekenis.

verleden en toekomst verliezen hun waarde. wat is er anders dan dit moment zelf, dit fragiele voorbijgaan van de tijd? en zou het kunnen dat in dit momentane de mogelijkheid van betekenis ligt? niet omdat ik spreek en zeg, maar omdat ik word aangesproken – omdat mij iets wordt aangezegd.