Random header image... Refresh for more!

oscilleren

deze week meer dan een half uur gezeten. de duur van zo’n zit is enorm en ik kan mij nauwelijks een voorstelling maken van de intensiviteit van meerdere van dit soort zitten op een dag. fysiek, maar ook mentaal, moet het een uitputtingsslag zijn.

ik begrijp nu ook steeds meer de krachtige metafoor van de woestijnvaders: in die eindeloze vlakte is er niets meer dan jezelf. er is geen plek om te schuilen, geen steen om onder weg te kruipen – er is helemaal niets, niets dan jij.

in de boeddhistische traditie verstil ik ten overstaan van het niets, er is geen tegenover. en juist hier raakt het zitten aan de kern van mijn verdeeldheid: de ervaring dat er enkel leegte is en de hoop dat er iemand is die op mij wacht.

ik heb een ‘oscillerend’ bestaan. een prachtig beeld voor hoe het er in mijn leven aan toe gaat. een oscillatie, of ‘trilling’, is “een periodiek herhaalde omkering van bewegingsrichting” veroorzaakt door “een verstoring van een stabiele evenwichtssituatie.” ik ben inderdaad als een permanent uit zijn evenwicht gebrachte massa, die naarmate hij ‘heelheid’ nadert de tegengestelde beweging naar ‘gebrokenheid’ inzet – om naarmate hij ‘gebrokenheid’ nadert de tegengestelde beweging naar ‘heelheid’ in te zetten, en dit ad infinitum. hoe hervind ik mijn evenwicht, of: hoe demp ik de beweging? en: wil ik dat?