Random header image... Refresh for more!

newman’s stations | ipsissima verba

de zeven laatste woorden van jezus, verspreid over vier evangeliën met nauwelijks overlap. wat heeft hij gezegd, daar aan het kruis? was er inderdaad sprake van vergeving voor hen die niet wisten wat zijn deden, voor de misdadiger die naast hem aan het kruis hing? zag hij nog een laatste maal zijn moeder, hoe haar hart brak bij zijn eigen einde? van ‘mijn god, waarom hebt u mij verlaten’ en ‘vader, in uw handen geef ik mijn geest’ tot ‘het is volbracht’ – we hebben geen idee. het maakt misschien ook niet veel uit. de rijkdom van de verhalen maakt mij vrij om te kiezen, zoals het in mijn leven resoneert – of wringt.

bijbelse teksten, maar in zekere zin ook de griekse tragediën of andere antieke verhalen en gedichten, werken twee kanten op. aan de ene kant bieden ze mij termen waarmee ik mijn eigen ervaring onder woorden kan brengen. ze bevestigen mij in de manier waarop ik mijn leven ervaar, geven houvast en vaste grond onder de voeten. maar aan de andere kant zijn het ook verhalen die mij ontwrichten, die mij een alternatief voor houden. ik ben niet de eerste die zich verlaten voelt, die twijfelt aan zijn plek in het leven en zich afvraagt waar het leven toe dient. maar tegelijk biedt het mij ook perspectief op geborgenheid, op levensbestemming en -zin.

misschien is het wel zo: het verhaal trekt mijn blik door de mate waarin het voor mij herkenbaar is – en leidt mijn blik verder naar wat nog onontdekt was aan mijzelf en de wereld waarin ik leef.