Random header image... Refresh for more!

j’s wimpers

j. rent door de woonkamer, cirkelt om de tafel heen en rent mijn armen in. het is onderdeel van ons spel: ik gebruik haar momentum om haar op te tillen, op de bank te gooien en te kietelen. ze kraait het uit van plezier. op een gegeven moment zegt ze: ‘stop. papa liggen.’ en slaakt een gelukzalige zucht als ik mijn lichaam naast het hare leg.

er komt een dag dat j. ditzelfde spel met haar kinderen zal spelen, zich als volwassen vrouw naast haar kinderen zal leggen en zij op hun beurt zullen zuchten van geluk. ik hoop dat het mij gegeven is dat te zien, maar nog meer hoop ik dat het j. gegeven is in haar eigen eindigheid dit zicht op een stukje eeuwigheid te krijgen.

haar wimpertjes en wenkbrauwen zijn identiek aan de mijne. ze zijn ‘identiek’ op dezelfde manier als mijn handen van vandaag ‘identiek’ zijn aan mijn handen van twintig jaar terug: ze zijn hetzelfde, maar toch ook weer niet. in mijn enig kind zet ik mij, in weerwil van de tijd, voort. het licht in mijn ogen zal breken, maar mijn wimpers zullen in de eeuwigheid licht vangen.