Random header image... Refresh for more!

op een zondagmorgen

een dag mijn schoonouders verhuizen heeft mij volledig uitgehold. het voelt alsof ik een vacuüm in mijn buik meedraag, een zware leegte die maar niet gevuld wil worden. op zo’n dag als gisteren kan ik nergens steun vinden. niet in de ongestructureerde aanpak van het verhuizingsproces, niet in de onrust die l. temidden van alle chaos uitstraalt, niet in mijzelf (kon ik dat überhaupt ooit? ik heb altijd externe aangrijpingspunten gezocht).

op deze zondagmorgen kijk ik uit het raam. de lentezon schijnt, de lucht is strakblauw. dit is het leven: ondanks alle schoonheid au fond onvervulbaar.

ik moet leren luisteren naar de stem die in mij verscholen ligt. die fluister-stem maakt de kern van mijn vertwijfeld wezen uit.