Random header image... Refresh for more!

waken maakt moe

vrijdagavond samen met m. naar een uitvoering van zijn vriendin geweest. onder de titel “als woorden gekort schieten” werden door haar koor polyfone gezangen van de weert en palestrina ten gehore gebracht. prachtig. de evocatieve kracht van die liederen is zo groot, ik realiseer mij dan weer dat ik kind van de christelijke traditie ben. in mijn leven spelen paulus, christus en jakob een onmiskenbare rol. woorden als “vergeving”, “troost”, “lofzang” hebben, hoezeer mij dat zelf ook bevreemdt, voor mij betekenis.

ik kan het niet uitleggen, maar op een dag als vandaag verlang ik naar de bijbel, naar een brief van paulus.

ik ben getekend door de bijbelse verhalen. en wat dan nog? er is slechtere historie denkbaar.

in mij rijpt stil het verdriet om onze kinderloosheid. toen h. kwam vertellen dat zij in verwachting is van de tweede was er, tot mijn grote schrik, geen ruimte in mij voor vreugde. het is niet dat ik het de ander misgun, maar het verdriet om de aanhoudende stilte in ons eigen huis is te groot. ik weet ook niet hoe ik voorbij dit verdriet kom. iets anders dan het met mij meedragen kan ik misschien ook niet. en dat doe ik dan ook, met de voor mij kenmerkende verve: ik kijk met een mengeling van vreugde en verdriet naar de kinderen om mij heen, speel met ze en probeer zo te vergeten hoe het er in mij voor staat. ach, ik zal niet de eerste zijn die op deze wijze zijn eigen graf steeds verder uitdiept.

ik ben zo moe, god wat ben ik moe. ik zou willen slapen, maar mag dat niet. ik moet waken voor mijn leven, het leven – het leven dat zo onherroepelijk snel aan mij voorbij gaat.