Random header image... Refresh for more!

categorie — horen

one man band – copperline

volslagen onverwacht belandde de cd/dvd one man band van singer/songwriter james taylor op mijn ipod. het album draait al weken overuren, o.a. het nummer copperline. bijgevoegd een BBC-opname van de korte tour die taylor ter promotie van de release maakte.

little town, big memories

wat is het dat ik mij maar met moeite aan kan zetten tot het serieus bestuderen van wittgenstein? is het een soort weigering van mijzelf om nu weer met dingen bezig te gaan die “moeten”? of is het angst, angst om te blijven hangen in platitudes en oppervlakkigheden rondom de grote gedachten van een groot man? ik weet het niet. maar ik zoek manieren waarop ik mij er van af kan maken.

ik luister naar amy grant’s a christmas album uit 1983. de synthesizers zijn net zo hopeloos gedateerd als de teksten. want wat gebeurt er nog in mij met kerst? het is niet langer de geboorte van de heiland, maar een tijd van warmte, geborgenheid en genieting. ik geniet van mijn dagen met l., van het eten en de wijn, van het gevoel in leven te zijn. en ik geniet van de zachte melancholie en het grove verdriet dat die nummers van amy grant in mij oproepen. als ik mijn ogen sluit zie ik de boom in de woonkamer staan, voel ik hoe het huis in b. mij omvat zoals het dat deed toen ik nog kind was. het zijn rauwe herinneringen, verbonden met een verdriet dat maar niet verdwijnen wil.

“toen ik nog kind was”. terwijl ik deze woorden schrijf realiseer ik me: ik ben groot geworden. kerst doet mij beseffen: er is een kind gestorven. onderweg liet ik mijn onschuld achter onder een boom.

en, just for christmas’ sake, bij dezen de favoriete christmas song uit mijn jeugd: Amy Grant, “Little town” (1983)

Go get Adobe Flash Player!

when i dream of michelangelo

oei, een nieuwe plaat van de counting crows: when i dream of michelangelo.

And I dream of Michelangelo when I am lying in my bed
I see God on the ceiling, I see angels overhead,
and he seems so close as he reaches out his hand,
but we are never quite as close as we are led to understand.

luister hiermaar hoe prachtig.

san siro & piedmont park

ik luister de laatste tijd veel naar concertregistraties. hoe vaak schopenhauer’s adagium “muzik ist das wesen der welt” mij daarbij te binnen schiet weet ik niet. tegelijk bedacht ik mij vorige week bij het lezen van een serie lezingen van merleau-ponty dat live muziek een bijzondere kwaliteit heeft, een kwaliteit die ontbreekt bij studie-opnamen. op een vreemde manier voegen twintigduizend uitzinnige mensen iets toe. ik begrijp nu beter waarom: >>De eenheid van het ding zit niet achter zijn verschillende kwaliteiten, maar wordt door elk van hen bevestigd. Elk afzonderlijk kwaliteit staat voor het ding in zijn geheel. … Verder schrijft hij [Sartre] dat ‘het geel van de citroen zich uitbreidt over alle andere kwaliteiten en dat deze zich onderling naar elkaar uitbreiden. Het zure van de citroen is geel en het gele is zuur. Men eet de kleur van een gebakje en de smaak van zo’n gebakje is het instrument dat zijn vorm en zijn kleur onthult aan dat wat de alimentaire intuïtie noemen (…) De vloeibaarheid, de lauwheid, de blauwachtige kleur en de golfachtige beweging van het water in een zwembad zijn allemaal tegelijk en door elkaar gegeven.’ De dingen zijn dus geen eenvoudige neutrale objecten voor ons die we op contemplatieve wijze zouden kunnen beschouwen. Ieder ding symboliseert en herinnert ons aan een bepaald gedrag, het provoceert bij ons gunstige of ongunstige reacties. Smaak, karakter en houding ten opzichte van de wereld en van het uitwendige zijnde zijn dan ook af te lezen aan de objecten die men heeft gekozen om zich ermee te omringen, aan lievelingskleuren en aan plaatsen waar men graag gaat wandelen.<< [Maurice Merleau-Ponty, De wereld waarnemen, 49f.]

voor de volledigheid hier een tweetal platen die al drie weken overuren draaien op mijn iPod.

dave matthews band, cornbread [live in piedmont park, atlanta - 20.000 toeschouwers]

laura pausini, medley (la isla bonita/y mi banda toca el rock) [live in san siro, milano - 70000 toeschouwers]

crash in paradiso

vreemd hoe een nummer altijd mooi kan blijven. waar zou dat aan liggen? de akoestiek, de emotie van de stem, het akkoord-schema, de tekst? twee maanden terug was ik bij het concert van dave matthews en tim reynolds in paradiso, amsterdam. voor het eerst in negen jaar deed dave matthews europa weer aan en ik stond op nog geen vijf meter van het podium. kippenvel, puur kippenvel kreeg ik bij crash, crush en grace is gone. twee dagen na het concert kwam ik op internet een tape tegen – van een kwaliteit om je vingers bij af te likken. en omdat dave matthews het tapen van zijn concerten toestaat en aanmoedigt, bij dezen: download crash zoals ik hem hoorde hier