Random header image... Refresh for more!

categorie — zien

bacon @ tate (2) – men in blue

de men in blue dragen pakken, zijn managers en mensen met autoriteit. maar ze zijn ook volledig geïsoleerd. het lijkt wel alsof ze juist in dat isolement aan kwetsbaarheid winnen. er is niemand om opdrachten te geven, niemand om macht over uit te oefenen, niemand dan zijzelf in de kamer. en in die eenzaamheid vult de ruimte zich met wie deze mensen zijn: zichzelf. niets meer, maar (helaas) ook niets minder.

het is zoals oscar wilde al zei: “we are all in the gutter, but some of us are looking at the stars”. a gilded gutter life, ja. ik heb een goud-omrand leventje, maar wel in de goot.

ik voel me ongemakkelijk. ik draag alleen maar blauwe pakken.

Francis Bacon, <em>Man in Blue IV</em> (1954)’ /></a></p>
					</div>
					
			
								
					<h2><a href="http://www.thomaswirtemberg.nl/?p=192" rel="bookmark" title="Permanent Link to bacon @ tate (1) – heads & popes">bacon @ tate (1) – heads & popes</a></h2>
					<p class="post_author"><em>door thomas op 30-12-2008 </em></p>
					<div class="format_text">
<p>je moet blijven kijken, langzaam moeten deze schilderijen bezit van mij nemen – dan ontstaat de diepte en winnen ze aan perspectief</p>
<p>de textuur is soms zo heftig dat de grens tussen verf en huid vervaagd. in deze dikke lagen verf, die zich als huidplooien aan elkaar rijgen, verdwijnt het verschil tussen wat iets uitdrukt en wat het is. wat rest is de opengesperde mond (of beter gezegd: bek) die in wilde, angstige animaliteit een weg zoekt uit zijn vlees.</p>
<p><strong>ad innocentius (1)</strong> | de diepte van het paars is verpletterend. met zoveel subtiliteit is de verf aangebracht, met zoveel kracht breekt het door de doeken heen. en dan: de spetters bloed verspreid over het doek, ze bevestigen het beeld: de mens is een aderlating in de geschiedenis</p>
<p><strong>ad innocentius (2)</strong>| de wijze waarop de doeken aan de andere kant van het beeld wijken en wegstromen verstevigt het idee van flux. in de levensstroom van pijn klampt de paus zich vast aan zijn troon.</p>
<p>de kwetsbaarheid van de mens, zijn zachte vlees, zijn huid in vlekken en plooien in beeld gebracht. ik ben een mens en daarmee in zachte huid gehuld. maar ook: ik ben mens en laat mijn tanden zien.</p>
<p><a href=Francis Bacon, “Study after Velázquez’s Portrait of Pope Innocent X” (1953) Francis Bacon, “Head” (1949)

van de schoonheid en slappe theezakjes

op kantoor waren de meningen over de playboy-rapportage van do verdeeld. dat er negatieve geluiden klinken zegt eigenlijk al genoeg, denk ik. “aan die tepels kan ik mijn jas ophangen” en “slappe theezakjes hebben weinig smaak” waren wel de meest sterke uitspraken over de borsten van de blonde zangeres. naar deze foto kijkend vraag ik mij af in wat voor wereld we leven, of beter gezegd: in wat voor wereld wij pretenderen te leven. want dit is precies zoals een vrouwenlichaam er uit ziet, dit is de ambivalentie die vlees wordt, incarneert, in een vrouw – schoonheid gehuld in onvolmaaktheid.

Do

aanstaande vrijdag ontmoet ik de partners van mijn collega’s. zonder twijfel vrijwel uitsluitend vrouwen wiens borsten het predikaat “slappe theezakjes” verdienen – maar waarvan nooit iemand het zou zeggen. een vrouw in je bed, wat valt er over te zeggen? daar valt slechts van te zwijgen en mee te vrijen. maar een vrouw in een blad, daar kan over gesproken worden!

de ijdelheid van al mijn mannelijk streven is nergens zo manifest als in de onmogelijkheid om sensueel mijn sokken uit te trekken.

christus in lachapelle

de beelden zijn zo rauw, zo intens. jezus zoals we hem niet graag zien: temidden van de extremen van het leven. temidden van de hoeren en tollenaars van deze tijd: drugdealers, gang-members en pooiers. door jezus radicaal in deze tijd in te voegen plaatst lachapelle hem in zekere zin buiten de tijd. hij komt op ons toe zoals we hem altijd al kenden: als een vreemde.

Last Supper Pieta

only in america

bringing the people into the kingdom of god – with a stick!

Land of the free

carina!

Carina Nebula

dit soort beelden doen mij beseffen dat de wereld een plaats is waar ik niets van begrijp. wikipedia vertelt mij dat dit de zg. carina nebula is – “a large bright nebula that surrounds several open clusters of stars. Eta Carinae and HD 93129A, two of the most massive and luminous stars in our Milky Way galaxy, are among them”. en voor het geval je je afvroeg hoe eta carina er uit ziet, zie hieronder.

Eta Carina

als ik GOD was zou ik geen acht slaan op planeet aarde: ik zou vol verwondering naar het werk mijner handen kijken.

faces of evil

the faces of evil | het fascineert me hoe verschillende mensen het kwaad, letterlijk, kunnen belichamen en in al zijn diversiteit aan ons kunnen laten zien. enkele figuren uit de wereldgeschiedenis lenen zich natuurlijk makkelijk voor verbeelding van het kwaad: hitler, stalin, pol pot. de wreedheid van deze mensen is bekend, maar tegelijk beperkt. het zijn politieke figuren, tekenend voor tyrannieke ideologieën en fascistoïde megalomanie. en terwijl dit zeker een aspect van het kwaad is, zijn er andere facetten, facetten die hun verbeelding vinden in andere mensen. neem nu eichmann, wiens ogen de kilheid uitstralen van het door de bureaucratie ontzielde radartje in de logistiek van het derde rijk. hier is niet het exces dat kenmerkend is voor de paranoia van een hitler of een stalin, maar de leegte van de mens die enkel vervulling vindt in het vervullen van zijn taak. er is geen overtuiging, geen bezieling in zijn ogen. eerder deze week zag ik de foto van jozef fritzl, de man die nu heel europa in rep en roer heeft gebracht met zijn “terror-kelder” waar hij zijn dochter 24 jaar in vasthield en seksueel misbruikte. de blik in zijn ogen herinnerde mij aan de foto van dutroux, ook zo’n icoon van het kwaad. de waazin, de pure manie van het mens dat zijn mens-zijn is kwijtgeraakt. the many faces of evil: angst, verkilling, manie. and then some…

hitler.jpg Stalin Pol Pot Eichmann Dutroux Fritzl

de honden anno 2008

vandaag een wat minder hoogdravend, maar daarom niet minder interessant bereicht. via een link op jaggle werd ik geattendeerd op de veranderende erotische beeldcultuur. mooi om te zien wat blijft en wat verandert: de schoonheid van het vrouwelijk lichaam vs. wat wij als schoon beleven. kort gezegd: van denise mcconnell uit 1979 lusten de honden anno 2008 geen brood.

belachelijke beelden

na de tentamens, tijd voor laagdrempelig vermaak. in de categorie “minder verheven onderwerpen”: pulp magazines en glossy’s. heerlijk wentelen in het vuil en de sores van anderen, de leegte van het sterren-leven, etc. etc.. maar vooral: hoe belachelijk kunnen de “groten der aarde” (zelfgewaand of media-gepropageerd) uit de hoek komen.

en dan dit: ophef in brazilië over een foto in de landelijke playboy. een bunny, hieronder in nog kuise status afgebeeld, blijkt een wel heel onnatuurlijke schoonheid te bezitten. kijk voorbij de zaadvragende blik en aanschouw: de vrouw zonder navel. how’s that for a photoshop fuck-up? 600.000 exemplaren verkocht.

monica bellucci esquire photoshoot

om een onverklaarbare reden werd ik herinnerd aan de promotie-posters voor de film matrix reloaded in de parijse metro hingen. in mijn zoektocht naar die posters, kwam ik op de Monica Bellucci fanclub site – met image gallery. hoewel de matrix-poster ontbrak, kwam ik wel onderstaande photoshoot uit esquire tegen. ik hou er niet van om beelden met woorden toe te lichten, helemaal als ze op een ondubbelzinnige wijze aangeven waar het om gaat: direct en onbemiddelde ervaring van hoofd, hart en huid.

Monica Bellucci, Esquire - “Taste” Monica Bellucci, Esquire - “Perceive” Monica Bellucci, Esquire - “Hear” Monica Bellucci, Esquire - “Smell” Monica Bellucci, Esquire - “Touch” Monica Bellucci, Esquire - “Sight” Monica Bellucci, Esquire - “Caviar” Monica Bellucci, Esquire - “Pearl” Monica Bellucci, Esquire - “Honey”