Random header image... Refresh for more!

categorie — zwijgen

with or without you

ik weet weer: ik heb mij nog niet definitief uiteengezet met mijn geschiedenis met GOD. op de een of andere manier kan ik het niet begraven, kan ik die tijd niet onder een laag grond stoppen, er een zerk op zetten met het opschrift “hier rust mijn tijd met GOD” en verder met mijn leven. en wat dan nu? niets. mijn GOD loopt met mijn levenstijd mee en terwijl de minuten elke dag wegtikken tikt ook onze tijd samen langzaam verder. dat stuk van mijn jeugd draag ik half-levend, half-dood en half-verlamd in mij mee. bij tijd en wijlen grijpt de rotte lucht van de ontbinding mij bij de keel en weet ik mij weer verdeeld door dit gebed: GOD, verlos mij van dit leven dat wij delen, maar laat mij leven met wie mij lucht in deze broze longen schonk.

magie van het woord

de magie van het woord: door ervaringen altijd maar met dezelfde woorden te benoemen bezweren wij de werkelijkheid van onze ervaringen. en voorbij de taal, in de entzauberte welt van mijn pure ervaringen, openen zich deuren naar de betoverende werelden van anderen.

misschien zijn dat nog wel de grootste vragen: wie ben ik en wat had ik kunnen doen om anders te zijn? wat had ik kunnen doen om de dingen anders te laten zijn? lege handen gevuld met de scherven van wat kapot ging, een buik waarin de puinhopen van het gelukzalige genot te leven liggen te gisten – het leven is enkel te vatten in tegenstrijdige verbindingen van woorden. maar aan het einde van de dagen klinkt helder de vraag, nee: het gebed: mogen de dagen van mijn leven, het werk van mijn handen gezegend zijn.